kerkblad-Eenzaam
Bestand downloaden: Eenzaam.docx
Auteur(s):
Eenzaamheid is het gevoel helemaal op jezelf aangewezen te zijn. Het gevoel dat er niemand meer voor jou is. Dat is wat anders dan alleen zijn. Want alleen zijn, kan een keuze zijn. Bijvoorbeeld de keuze om zonder iemand anders iets te doen.
Vakantie, werk of in een privésituatie gewoon even zonder een ander te zijn. Want alleen hoeft zeker niet eenzaam te zijn. Het grote verschil in de beleving tussen alleen en eenzaam is de aandacht van een ander. In je eentje kan je soms sneller een klus klaren, een ander kan het dan lastiger maken. Terwijl eenzaamheid kan voorkomen terwijl je juist in een groep functioneert. En dan is het besef van de eenzaamheid juist heel confronterend. Want dan ben je niet alleen, maar jij voelt je alleen.
Jij blijft op jezelf aangewezen. Midden in de gemeenschap: je doet overal aan mee. Stil en bescheiden misschien, of juist vrolijk en spontaan. Je eet, je werkt, je praat. Alles gaat gewoon door. Waarschijnlijk zijn er zelfs buren, collega’s, vrienden en broeders en zusters. Maar intussen kun je wel huilen. Want al je ontmoetingen blijven steken bij de buitenkant. In stilte schreeuw je om iemand die daar doorheen breekt. Een persoon met wie je kunt delen wat je werkelijk bezighoudt, maar ze hebben ‘t allemaal zo druk.
Eenzaamheid is een beleving en gevoel dat je belemmert om jezelf te zijn. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Een gevoel dat je, als je helemaal jezelf bent, niet de moeite waard bent voor een ander. Dat het er op lijkt dat het niet meer uitmaakt, wat je voelt, denkt of doet. Het gevoel dat een ander niet meer betrokken is bij wie jij bent. En dan komt de volgende keuze dichterbij, Als je eenzaam bent, kun je dat gevoel versterken door mogelijke contacten (die confronterend zijn) ook maar uit de weg te gaan. Want jouw innerlijk gaat de ander niets meer aan. Wat oppervlakkig was, wordt nog oppervlakkiger. Het gevolg is, dat de mensen om je heen alleen nog maar je buitenkant kennen. Het wordt steeds moeilijker voor jou en de ander om daar doorheen te breken.
Eenzaam is zo een probleem van een ander. Hij/zij voelt zich alleen staan. En als hij/zij daar last van heeft, dan moet hij/zij daar maar wat aan doen.
Dan moet de eenzame maar wat langer op het kerkplein staan. Gewoon iemand aanspreken in plaats van snel naar huis te gaan. Of wat vaker zelf op bezoek gaan in de wijk en niet zeggen kom je een keertje langs. En zeker niet te lang over zichzelf praten, Als je aandacht toont voor een ander dan krijg je het vanzelf wel terug.
Eenzaamheid is niet de bedoeling, eigenlijk moet ik zeggen: het is niet Gods bedoeling.
Onze Vader heeft de mens gemaakt voor relaties. Hij heeft ons mensen zo gemaakt dat we juist in de relatie met Hem én met elkaar tot ons recht komen. Onze Schepper sprak in het paradijs: “Het is niet goed dat de mens alleen is.” Het verlangen naar relaties zit dus heel diep. Geen wonder dat ik mij eenzaam ga voelen als mijn relaties aan de oppervlakte blijven. Het is dan ook geen wonder dat eenzaamheid nooit went.
De zondeval bracht ook verval van relaties, tussen God en mensen, maar ook tussen mensen onderling. En is dan ook geen wondermiddel tegen eenzaamheid. Ooit op de jongste dag zullen er alleen maar open relaties in de hemel zijn. Niet te bevatten.
Maar hier op de aarde zal tot die tijd sprake blijven van eenzaamheid. Dit teken van ons zondig bestaan maakt mij klein. Ik kan het niet alleen. Ik heb daarbij hulp nodig van mijn Redder.
Gebed is daarbij een machtig wapen. Bidden voor mijzelf, hoe kan ik een ander liefhebben als ik mijzelf niet lief heb. Bidden voor een ander, hoe kan de ander die drempel van eenzaamheid passeren. Want die drempel werkt twee kanten op. Van buiten naar binnen en van binnen naar buiten.
Bidden voor vergeving, vergeving voor mijzelf en de ander, vergeving voor het oordelen over de ander. Want eenzaamheid komt omdat ik denk dat de ander……
Openstaan voor een ander is moeilijk. Echt openstaan is beginnen met beschikbaar te zijn.
Dienstbaar is ter beschikking staan. Geen voorbehoud! Gewoon voeten wassen!
Eenzaamheid kost tijd. Tijd om te ontmoeten. En bij een eerste ontmoeting mag het dan ook niet meer blijven. Eenzaamheid oplossen vraagt eerlijkheid. Eerlijk toegeven dat iedereen belangrijk is. Relaties kan ik het beste zoeken op plaatsen waar ik me thuis voel. Voor mij, voor jou, voor ons als gemeenschap, voor ons als bruid van Christus. Want Christus vraagt niet voor niets aan ons: heb jij omgezien naar de ander? Laten we daarom omzien naar onze zusters en broeders in de gemeente.
terug
Auteur(s):
Eenzaamheid is niet de bedoeling, eigenlijk moet ik zeggen: het is niet Gods bedoeling.
Eenzaamheid is het gevoel helemaal op jezelf aangewezen te zijn. Het gevoel dat er niemand meer voor jou is. Dat is wat anders dan alleen zijn. Want alleen zijn, kan een keuze zijn. Bijvoorbeeld de keuze om zonder iemand anders iets te doen.
Vakantie, werk of in een privésituatie gewoon even zonder een ander te zijn. Want alleen hoeft zeker niet eenzaam te zijn. Het grote verschil in de beleving tussen alleen en eenzaam is de aandacht van een ander. In je eentje kan je soms sneller een klus klaren, een ander kan het dan lastiger maken. Terwijl eenzaamheid kan voorkomen terwijl je juist in een groep functioneert. En dan is het besef van de eenzaamheid juist heel confronterend. Want dan ben je niet alleen, maar jij voelt je alleen.
Jij blijft op jezelf aangewezen. Midden in de gemeenschap: je doet overal aan mee. Stil en bescheiden misschien, of juist vrolijk en spontaan. Je eet, je werkt, je praat. Alles gaat gewoon door. Waarschijnlijk zijn er zelfs buren, collega’s, vrienden en broeders en zusters. Maar intussen kun je wel huilen. Want al je ontmoetingen blijven steken bij de buitenkant. In stilte schreeuw je om iemand die daar doorheen breekt. Een persoon met wie je kunt delen wat je werkelijk bezighoudt, maar ze hebben ‘t allemaal zo druk.
Eenzaamheid is een beleving en gevoel dat je belemmert om jezelf te zijn. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Een gevoel dat je, als je helemaal jezelf bent, niet de moeite waard bent voor een ander. Dat het er op lijkt dat het niet meer uitmaakt, wat je voelt, denkt of doet. Het gevoel dat een ander niet meer betrokken is bij wie jij bent. En dan komt de volgende keuze dichterbij, Als je eenzaam bent, kun je dat gevoel versterken door mogelijke contacten (die confronterend zijn) ook maar uit de weg te gaan. Want jouw innerlijk gaat de ander niets meer aan. Wat oppervlakkig was, wordt nog oppervlakkiger. Het gevolg is, dat de mensen om je heen alleen nog maar je buitenkant kennen. Het wordt steeds moeilijker voor jou en de ander om daar doorheen te breken.
Eenzaam is zo een probleem van een ander. Hij/zij voelt zich alleen staan. En als hij/zij daar last van heeft, dan moet hij/zij daar maar wat aan doen.
Dan moet de eenzame maar wat langer op het kerkplein staan. Gewoon iemand aanspreken in plaats van snel naar huis te gaan. Of wat vaker zelf op bezoek gaan in de wijk en niet zeggen kom je een keertje langs. En zeker niet te lang over zichzelf praten, Als je aandacht toont voor een ander dan krijg je het vanzelf wel terug.
Eenzaamheid is niet de bedoeling, eigenlijk moet ik zeggen: het is niet Gods bedoeling.
Onze Vader heeft de mens gemaakt voor relaties. Hij heeft ons mensen zo gemaakt dat we juist in de relatie met Hem én met elkaar tot ons recht komen. Onze Schepper sprak in het paradijs: “Het is niet goed dat de mens alleen is.” Het verlangen naar relaties zit dus heel diep. Geen wonder dat ik mij eenzaam ga voelen als mijn relaties aan de oppervlakte blijven. Het is dan ook geen wonder dat eenzaamheid nooit went.
De zondeval bracht ook verval van relaties, tussen God en mensen, maar ook tussen mensen onderling. En is dan ook geen wondermiddel tegen eenzaamheid. Ooit op de jongste dag zullen er alleen maar open relaties in de hemel zijn. Niet te bevatten.
Maar hier op de aarde zal tot die tijd sprake blijven van eenzaamheid. Dit teken van ons zondig bestaan maakt mij klein. Ik kan het niet alleen. Ik heb daarbij hulp nodig van mijn Redder.
Gebed is daarbij een machtig wapen. Bidden voor mijzelf, hoe kan ik een ander liefhebben als ik mijzelf niet lief heb. Bidden voor een ander, hoe kan de ander die drempel van eenzaamheid passeren. Want die drempel werkt twee kanten op. Van buiten naar binnen en van binnen naar buiten.
Bidden voor vergeving, vergeving voor mijzelf en de ander, vergeving voor het oordelen over de ander. Want eenzaamheid komt omdat ik denk dat de ander……
Openstaan voor een ander is moeilijk. Echt openstaan is beginnen met beschikbaar te zijn.
Dienstbaar is ter beschikking staan. Geen voorbehoud! Gewoon voeten wassen!
Eenzaamheid kost tijd. Tijd om te ontmoeten. En bij een eerste ontmoeting mag het dan ook niet meer blijven. Eenzaamheid oplossen vraagt eerlijkheid. Eerlijk toegeven dat iedereen belangrijk is. Relaties kan ik het beste zoeken op plaatsen waar ik me thuis voel. Voor mij, voor jou, voor ons als gemeenschap, voor ons als bruid van Christus. Want Christus vraagt niet voor niets aan ons: heb jij omgezien naar de ander? Laten we daarom omzien naar onze zusters en broeders in de gemeente.
terug