Onze barmhartigheid verkondigd Jezus

2 december 2011

Missionaire kerk kan niet zonder diaconaat

De laatste tijd wordt in de krant veel geschreven over de missionaire kerk (zie bijvoorbeeld het ND-artikel van 2 september ‘Als Dekker gelijk heeft, hoe dan verder’). Daarbij is in diverse bijdragen veel waardevols aangereikt. Tegelijk is het diaconaat daarbij, als wezenlijk aspect van een vitale en missionaire kerk, onderbelicht gebleven. Maar een missionaire kerk zonder levend diaconaat kan niet bestaan (zie ook het voorbeeld onderaan dit bericht).

Diaconaat gaat om het handen en voeten geven aan de verandering die God in mensen bewerkt. Zorg voor en hulp aan mensen in sociale en maatschappelijke knelsituaties. In de christelijke gemeente en vandaaruit ook in de nabije samenleving en in de hele wereld. Heel concreet is diaconaat het voorkómen, opheffen, verminderen dan wel mee uithouden van lijden en maatschappelijke nood. Vanuit de gemeente komt zo in de samenleving uit wat de beleving van echte barmhartigheid en gerechtigheid betekent!
Dit is niet vrijblijvend. Jezus gebruikt regelmatig de ‘werken van barmhartigheid’ om te laten zien hoe God rechtvaardigheid van ons vraagt in onze relaties. In het koninkrijk van God is dienen een wezenskenmerk en een vrucht van leven uit genade. Een dienende Koning vestigde zijn rijk en maakte vervolgens dienen tot de basisregel van dat rijk. En Hij zond zijn kerk de wereld in. Als je die wereld deze dienende en zichzelf gevende Koning lief wilt laten hebben, wat is dan meer logisch om die wereld via een dienende, zichzelf gevende kerk met Hem kennis te laten maken? Diaconaat behoort zo tot de essentie van een gezonden gemeente.

Niet vanzelfsprekend
Toch is dat allesbehalve vanzelfsprekend. Het is helder dat we voor evangelisatie naar buiten moeten. En diaconaat over de landsgrenzen heen is ons ook niet vreemd. Maar vanuit de kerk omzien naar mensen in onze eigen nabije samenleving? Dat is heel lang minder vanzelfsprekend geweest. Niet voor niets zijn er de afgelopen jaren organisaties als HiP en Present ontstaan die zich juist hierop richten. Een duidelijk signaal aan de kerken dat we iets hebben laten liggen. Hoog tijd dus om die diaconale essentie van de gemeente serieus te nemen.

Laat de wereld via een dienende, zichzelf
gevende kerk met Hem kennis maken

Uitdaging en drempel
Voor kerken die missionair willen zijn, ligt hier een grote uitdaging. Een grote drempel ook. Want als je werkelijk je naaste wilt bereiken met het evangelie van Gods liefde dan gaat dat verder dan een keer ‘diaconaal doen’. In een tijd waarin de kerk sterk aan geloofwaardigheid heeft ingeboet en waar mensen onze mooie woorden niet meer geloven, zullen we meer moeten doen dan het gewone. Onze barmhartigheid zal veel verder moeten gaan. Onze barmhartigheid wil immers Jezus Christus en zijn overweldigende barmhartigheid aan de wereld kenbaar maken.

We kunnen niet alle problemen oplossen. Jezus volgen betekent niet dat elk mensenprobleem wordt opgelost. De Here Jezus heeft dat zelf ook nooit geprobeerd. Het betekent wel dat we reageren zoals Hij dat deed, dat we tegen alle rede in genade en liefde uitdelen aan degenen die dat het minst verdienen.
Daarmee voel je direct ook hoe dicht diaconaat tegen het hart van het Evangelie aanzit. Want zo dienen is alleen maar mogelijk wanneer je gegrepen bent door de genade en liefde van Jezus Christus. Alleen dan wordt zijn voorbeeld een bron voor je eigen dienen. Alleen dan voorkom je activisme. Alleen zijn liefde kan onze weerstand overwinnen om ons leven in dienst van een ander te stellen. En alleen zó zijn wij voor anderen een spiegel van Gods liefde.

Dan trekken we met mensen op
die we anders liever zouden mijden


Comfortzone
Je weet dat Gods hart uitgaat naar de zwakke en hulpeloze. Dat heb je zelf immers mogen ervaren. Zijn genade geeft je een bewogen hart voor de zwakkere en verdrukte. In de gemeente en in de samenleving. Voor mensen die in de knel zitten, die niet meer meetellen, die zijn afgeschreven, waar de samenleving de schouders over ophaalt en aan voorbij loopt, die structureel in de hoek zitten waar de klappen vallen, die onrecht moeten ondergaan.
Juist de mensen die naar de maatstaven van de wereld arm zijn en weinig hebben dat van waarde is, heeft God uitgekozen om rijk te zijn door het geloof (Jac 2:5)! Als dat zo is dan moeten we als missionaire kerk toch ook daar zijn?! Dan komen we op plekken waar we misschien liever niet zouden komen. En dan trekken we met mensen op die we anders liever zouden mijden. Dat betekent dat we nogal eens uit onze comfortzone moeten komen. Ook daarin mogen we meer op Jezus gaan lijken.

Kortom, een missionaire kerk is minimaal ook een dienende kerk. En dat begint in je eigen gemeente, het zet zich voort in je buurt. De diakenen mogen de gemeenteleden hiertoe opwekken en voorgaan. Vanuit een diep besef van de genade en liefde van Jezus Christus.


:: deze bijdrage is ook verschenen in Dienst #4 2011


Niet altijd preken, wel altijd dienen (ND 2 december 2011)

‘Prijs de Heer, dankzij deze economische crisis zijn er meer armen, daklozen en vluchtelingen in onze stad die we kunnen helpen.’ Het is een uitspraak van de Griek Georgios Adam (42), voorganger van een Grieks-evangelische gemeente in Athene. Zijn kerk staat in een arme wijk waar de evangelische kerk wekelijks zo’n 250 maaltijden aanbiedt, die door vrouwen uit de gemeente zijn gemaakt. ‘We proberen zoveel mogelijk aanwezig te zijn in de wijkgemeenschap’, zegt Adam. ‘Niet altijd prekend, wel altijd dienend.
Door sommigen wordt de positieve aanwezigheid van de evangelische gemeente opgemerkt. ‘Laatst kwam een vrouw voor een maaltijd’, vertelt Kalogeropoulos. ‘Ik vroeg of ze een Nieuwe Testament wilde. Ze antwoordde dat ze moslima was, waarop ik me verontschuldigde en zei dat ik haar niets wilde opdringen. Maar ze zei: nee, ik wil het gaan lezen. Ik ben benieuwd wat jullie drijft om dit te doen.’

Lees het hele artikel in het ND van 2 december.




terug