zuivere Godsdienst

8 december 2011

Diaconaat is een leerweg: we moeten leren onderhouden wat Jezus bevolen heeft. Maar niet zelden is het ook een lijdensweg.

 
Althans: een weg van medelijden (meelijden), van je leven verbinden met de nood en narigheid van de naaste, die God op je weg plaatst. Vooraf kunnen er geen succesgaranties worden afgegeven. Hulp kan zelfs misbruikt worden. Je wordt belast met allerlei moeilijke vragen, die niet alleen de persoon zelf raken, maar ook zijn naaste omgeving en het politieke bestel. En dan zijn er nog de risico’s voor je eigen hachje.

Jacobus zegt niet voor niets dat de zuivere godsdienst wordt getypeerd door het omzien naar wezen en weduwen in hun druk en het onbesmet bewaren van jezelf in deze wereld (Jac. 1:27). Beide zijn zelfstandige aspecten van een zuivere christelijke levenswandel. Toch denk ik dat Jacobus ze niet voor niets samen noemt. Wie in liefde omziet naar mensen in hun maatschappelijke druk, niet slechts met een girootje, maar door naast hen in de modder te gaan staan, loopt het risico besmet te raken door de wereld. Wie zich werkelijk gaat verdiepen in onze complexe maatschappelijke structuren en het oerwoud van regelgeving, loopt het risico daarin verstrikt te raken. Wie zich het lot van op straat gezette asielzoekers aantrekt, kan meegesleept worden door zijn gevoelens van verbijstering over de wereld waarin hij leeft. Velen beseffen dit en houden dit soort problemen liever op een afstand. Dat is onze natuurlijke reactie.
Daarom is diaconaat een voluit geestelijke zaak. Zuivere godsdienst sluit een diaconale levenshouding in. Maar deze levensstijl is alleen vol te houden in de kracht van de Geest, met de geestelijke steun van broeders en zusters en vanuit de verborgen omgang met God en zijn bemoedigende Woord.

Tekst: Bert Roor / Bron: http://www.ea.nl/k/n132/news/view/18784/299

terug